Beste kul & tuur mensen,
Er wordt een nieuwe activiteiten georganiseerd, aard: theater
Wat | Waarover | Wanneer | Waar | kost | Afsluitdatum | betalen |
1 Wat: 4 zusters, door "de TIjd.
Met Antje De Boeck, Els Dottermans, Mieke De Groot en Chris Thys.
2. Waarover:
Zie
hier3 Wanneer: Zaterdag 15 juni 2002, 20.15 uur. Snel boeken, want de belangstelling is enorm.
4..Waar :.
6 Inschrijvingenworden ingewacht tot
26 april 2002 stel niet uit tot morgen als je vandaag kan storten!!ENKEL door te betalen via overschrijving
Als u mee wil, stort u het verschuldigde bedrag op bankrekening 414-3296101-77 van Atea
Kul & Tuur, Fortstraat 28, 2640 Mortsel, met als vermelding de dat(um) (a) van het
(de) evenement(en), en het aantal personen. Als de betaling gebeurt vanaf een rekening met
een andere naam, gelieve dan uw naam als commentaar mee te geven . .
In geval van overboeking geldt de volgorde van binnenkomen van de overschrijving op de
bank.
Jan Verhelst
Waarover
![]() |
Fotograaf
Nicholas Nixon maakt op een familiebijeenkomst een portret van zijn
vrouw en haar drie zusters. Hij is ontevreden over het resultaat en
gooit het negatief weg. Een jaar later neemt hij opnieuw een foto van de
vier zusters. Het jaar daarna opnieuw. Gedurende vijfentwintig jaar
houden de fotograaf en de vier zusters deze traditie vol. Het resultaat
is het boek The Brown Sisters. De vier vrouwen staan altijd in
dezelfde volgorde op de foto. Bladzijde na bladzijde worden ze ouder,
eerst langzaam, dan sneller.
Nixons fotoboek was voor regisseur Lucas Vandervost een aanleiding om een voorstelling te maken waarin vrouwen centraal staan. Hij engageerde Antje De Boeck, Mieke De Groote, Els Dottermans en Chris Thijs. Claire Swyzen, dramaturge van De Tijd, voerde gesprekken met onder andere de vier actrices en ging met dit en ander materiaal aan de slag om de tekst van de voorstelling te schrijven.
|
4 zusters,
vier verhalen. Momentopnames uit het leven van. Geen heldinnen of slachtoffers, maar producten van de welvaartmaatschappij. Altijd in de verkeerde rij terechtkomend, aan de kassa, in de file... In de hoop het leven ooit netjes aan kant te hebben en het verleden opgeborgen in dozen. Gelovend in de Ware Jacob en rekenend op de wijsheid van de ouderdom. Maar we staan tot aan onze enkels in het
water... |
Recensie uit "de Standaard": Inventaris
van het leven
Van onze medewerker Roel
Verniers 13/04/2002
GENT -- De regisseur Lucas Vandervost zet in 4 zusters vijf vrouwen in
het spotlicht. Antje De Boeck, Mieke De Groote, Els Dottermans en Chris Thys
spelen. En de schrijfster auteur Claire Swyzen levert haar eerste
avondvullende stuk voor De Tijd af.
Maar de stempel van Vandervost drukt. Op de manier van spelen, op het
feestelijke eerbetoon aan de tekst, op de algemene sfeer. De stemming is
afwisselend broeierig, samenzwerend, rustig kabbelend, met hier en daar een
kwinkslag en verdoken luim. 4 zusters is een voorstelling zoals alleen
De Tijd ze kan maken. Ze duurt nauwelijks langer dan anderhalf uur, maar in
gedachten was je drie uur van de wereld.
Claire Swyzen schetst. Op basis van werk van de fotograaf Nicolas Nixon en na
gesprekken met onder meer de actrices zelf, komt Swyzen in haar tekst tot een
inventaris van het leven. Dat blijkt uit verwijzingen naar data, uit berichten
op een antwoordapparaat en uit de kleine nota's die een moeder tijdens haar
leven aan elk stukje blank papier toevertrouwde.
Die schetsen bundelt Swyzen in scènes. Zo vieren de dames in Venetië de
diagnose van borstkanker bij een van hen met champagne, weidt de jongste uit
over een overbeschermde jeugd, snoept een ander de man van de oudste zus af.
Aan het eind volgt een citaat uit Tsjechovs Drie zusters en blijkt ook
het leven van deze zusters niet meer dan een oeverloos verlangen. Tussendoor
zingen de vrouwen smartlappen. Wat is het leven meer?
Swyzen boetseert ook, onder meer met wisselende vertelperspectieven, waardoor 4
zusters doet denken aan die andere auteur die De Tijd koestert, Filip
Vanluchene. Bij aanvang levert dat een symbolisch geladen tekst op. Zo
bezingen de zussen de lof van het naakt in schilderijen van de Venetiaanse
schilders. Daarbij gaat het vooral over de borstpartijen, waardoor de zus met
borstkanker even net iets te duidelijk uit haar lood geslagen wordt.
Andere keren beschrijft Swyzen dan weer vlot het verloop van ontrouw en
liefde. De tekst is afwisselend, schippert tussen vlotheid en het uitpakken
met weetjes. Altijd strak in het korset, soms treffend poëtisch, dan weer
heerlijk banaal.
En dan is er het spel van de vier dames. Die slaan je geregeld uit het lood
met hun ijzersterke vertolking. Dat is niet min, want ze staan gewoon wat op
een rijtje te vertellen. Dat 4 zusters nauwelijks een klassieke
spanningsboog bevat, ondervangen de actrices feilloos met hun spel.
Deze brok toneel houdt je een mooi ingekaderde spiegel voor, die het leven van
alledag toont. Naar de voorstelling kijken is een beetje als in een keurige
vijver staren. Er had gerust een steen in mogen vallen. Al zorgde het briesje
van 4 zusters wel voor een aangename verkoeling na een lange dag.